به نام تو
سلام دوستاي عزيز. اگه احيانا نظرتون اينه که دير آپ مي کنم، منم نظرم اينه. ببخشيد.
اما اجازه بديد يه توضيح مختصر بدم در مورد اين پست. شما چون احتمالا اهل نوشتن هستيد بايد درک کنيد. پست قبلي رو که گذاشتم بعضي نظرات، منو واقعا شوکه کرد و البته تا حدي نااميد. برداشتي که شده بود دقيقا عکس منظور و حس من بود.
به همين خاطر يه چيزي نوشتم که خودم روم نميشه بگم شعره ولي شما بگيد عيبي نداره. ميدونم يه نمه طولانيه ولي خواهش مي کنم بخونيد. البته نه بي حال. هر موقع حوصله داشتيد بخونيد و فکر کنيد و ...
در درونم کودکي دارم که او،
دوست مي دارد نوشتن را، زير موج گرم دستان پر مهر و وفاي تو
کاسه اي پر کرده بودم، از چه؟ ريزش اشک انگشتم
رها کردم کاسه را زير نوري در فضاي بازي
تا مگر بيند کسي آن را
که او هم در باغ سبز سينه، لا به لاي سرخ رزهاي عشق،
روييده در خاکي خيس، نسيمي از روي زيباي تو دارد،
خاکي خيس؟ آري،
از ريزش پي در پي انگشتان کسي ديگر، و يا شايد کسي چون من
بسياري گذر کردند، و کاسه همچنان زير نوريست در فضاي بازي
اشکها در هم تنيده،تلاطم،جنب و جوشي نو
واين اشک است، اشک اشکي که مدتهاست،
در فضاي گرم و پر اندوه نگاه،
نرسيده. و نديده حتي يک شاخه ي تر،
که نشيند و دمد روح حقيقت درآن
نرسيده به يک شاخه ي تر که بگويد:
من اگر اشکم، خيسي مي طلبم
تو اگر خيسي،اشک مي خواهي
کاش سرانجامش نرسيدن بود ولي...
رهگذري بود،ساده دل، سطحي نگر.
مي گذشت و مي گفت: کاسه ي اشک
از چه در جوشي؟ ميدانم. تشنه ي خروشي
کاسه را برداشت، در رود ريخت، و نشاند لبخندي بدشکل
و گمان مي کرد که چه زيبا پيوست اشکي
ناداني هم بد دردي است.
اشک دريا مي خواست، دريايي که نهفتست در اوج نگاه، به پذيرايي دردي جانکاه.
اشک اگر رفت، غم نيست،باز مي آيد
تو بيا نيک بنگر
نه عزيز، با چشم نه ، با دل بنگر
با همان دريايي...
که نهفتست در اوج نگاه، به پذيرايي دردي جانکاه.
