بوي خنك عشق

تجلي جمال

مسعود — Tue, 27 Feb 2007 11:18:00 GMT

لحظه ها مي گذرند از بر من

من گَهي پيش ، گَهي لحظه ي من

ياد دارم سخن دوستي را:

"به صداي باران گوش كن. زيبا نيست؟؟ "

من به او گفتم:

زيبا خداست. متجلي در همه چيز است... و اين است،

كه صداي باران زيباست.

من چه مي گويم؟ و او....

مسعود — Thu, 15 Feb 2007 01:26:00 GMT

به نام تو

سلام دوستاي عزيز. اگه احيانا نظرتون اينه كه دير آپ مي كنم، منم نظرم اينه. ببخشيد.

اما اجازه بديد يه توضيح مختصر بدم در مورد اين پست. شما چون احتمالا اهل نوشتن هستيد بايد درك كنيد. پست قبلي رو كه گذاشتم بعضي نظرات، منو واقعا شوكه كرد و البته تا حدي نااميد. برداشتي كه شده بود دقيقا عكس منظور و حس من بود.

به همين خاطر يه چيزي نوشتم كه خودم روم نميشه بگم شعره ولي شما بگيد عيبي نداره. ميدونم يه نمه طولانيه ولي خواهش مي كنم بخونيد. البته نه بي حال. هر موقع حوصله داشتيد بخونيد و فكر كنيد و ...

در درونم كودكي دارم كه او،

دوست مي دارد نوشتن را، زير موج گرم دستان پر مهر و وفاي تو

كاسه اي پر كرده بودم، از چه؟ ريزش اشك انگشتم

رها كردم كاسه را زير نوري در فضاي بازي

تا مگر بيند كسي آن را

كه او هم در باغ سبز سينه، لا به لاي سرخ رزهاي عشق،

روييده در خاكي خيس، نسيمي از روي زيباي تو دارد،

خاكي خيس؟ آري،

از ريزش پي در پي انگشتان كسي ديگر، و يا شايد كسي چون من

بسياري گذر كردند، و كاسه همچنان زير نوريست در فضاي بازي

اشكها در هم تنيده،تلاطم،جنب و جوشي نو

واين اشك است، اشك اشكي كه مدتهاست،

در فضاي گرم و پر اندوه نگاه،

نرسيده. و نديده حتي يك شاخه ي تر،

كه نشيند و دمد روح حقيقت درآن

نرسيده به يك شاخه ي تر كه بگويد:

من اگر اشكم، خيسي مي طلبم

تو اگر خيسي،اشك مي خواهي

كاش سرانجامش نرسيدن بود ولي...

رهگذري بود،ساده دل، سطحي نگر.

مي گذشت و مي گفت: كاسه ي اشك

از چه در جوشي؟ ميدانم. تشنه ي خروشي

كاسه را برداشت، در رود ريخت، و نشاند لبخندي بدشكل

و گمان مي كرد كه چه زيبا پيوست اشكي

ناداني هم بد دردي است.

اشك دريا مي خواست، دريايي كه نهفتست در اوج نگاه، به پذيرايي دردي جانكاه.

اشك اگر رفت، غم نيست،باز مي آيد

تو بيا نيك بنگر

نه عزيز، با چشم نه ، با دل بنگر

با همان دريايي...

كه نهفتست در اوج نگاه، به پذيرايي دردي جانكاه.

راز عشق

مسعود — Sat, 03 Feb 2007 20:34:00 GMT

يادم نمي رود چقدر عاشق هستي. سالهاست نفسم را زير سايه ي خنک عشق تو تازه مي کنم.

و تو مي داني که به عاشق بودنت ايمان دارم، در آن هنگام که سرم را به سوي تو بر مي گردانم و لبهاي لرزانم را آرام آرام به اعتراف مي گشايم و زانوهاي لرزانم را در مقابل تو به زمين مي گذارم و آنگاه که اشک هاي سوزانم روي صورت سرما زده ام، سرد و چشمانم به نقطه اي دور خيره مي شوند.

مي داني که اين اشک ها را بر بي وفايي خود مي ريزم و بر وفاداري تو. اشک مي ريزم از نامهرباني خود و براي مهرباني هاي تو.

عادت کرده ام آسمان تاريک عشقم را زير باران محبت تو بگيرم و آن را با روشنايي چهره ي تو آبي ببينم.

عادت کرده ام که ببينم چشمان زيبايت را بر خطايم بسته اي.

آري فقط عاشق است که عيب معشوقش را پنهان مي کند .

روي اين ساحل زيبا آرميده ام تا موجي بيا يد و تو مرا در آغوش بگيري

بوي خنك عشق

مسعود — Wed, 24 Jan 2007 22:52:00 GMT

به نام تو

يک روز،دو روز ،شايد يک هفته در مسير نمناک عشقت قدم زدم. قلبم از يقين سرشار بود. يقين به اينکه کوچه پس کوچه هاي رسيدن به تو را فراموش نخواهم کرد. اما....

اما مستي ام جداره ي ظريف و لطيف يقينم را ترک ترک کرد. لذت قدم زدن در جاده ات را فراموش کردم. و من غرق در حسرت و اندوه.

کوتاهي از من بود. واز پاي من که لذت لمس کردن خاك نمناک عشقت را فراموش کرده بود.

اشک در چشمانم حلقه زد ومن در حسرت تو چشمانم را بستم تا مگر جاده را به خاطر آورم.اما نه.....

اشک تمام پهنه ي چشمم را فرا گرفت وچشمان من هنوز بسته، نا اميد وخسته.

چشمانم را گشودم. نسيم ضعيفي وزيد و چشمانم را در آغوش گرفت. آري من خنکي خاک نمناک رهت را اين بار در چشمانم حس کردم.

........

....دوان دوان در کوچه هاي...... بوي خنک عشقت جداره ي يقينم را دوباره ترميم ميکند.